عموم انسانها بیشترین استعداد خویش را تجلی نبخشیده اند و به همه کمالات دست نیافته اند.بنابذاین "خطا" در عرصه دوستی امری گریز ناپذیر است. آدمی در فراز و فرود خطاها و تاملها و تلاش برای رشد به کمال مطلوب خود دست می یابد. هر زمین خوردن فرصتی برای تقویت و برخاستن بعدی است.انتظار مطلق و بی اشکال دانستن خود در میدان دوستی خود خطاست.هم بزرگ کردن اشتباهات نادرست است و هم چشم پوشی از آنها. بهتر این است که خطاها را به عنوان بیماریهای قابل درمان و سوالهای دارای پاسخ ببینیم. نگاه نخست باید به خود باشد و در جست و جوی مشکلات و عیبهای خویش. امام علی (ع) در این باره میفرمایند:خوشا به حال کسی که توجه به عیب خودش او را از توجه به عیوب دیگران باز داشته است. با این نگاه آرام آرام خودپسندی جای خویش را به واقع نگری میدهد و انسان منصف به جای توجیه خویش زبان به اعتراف و اعتراض بر خود میگشاید و راه توبه او باز میشود و از خطاهای خود نزد دوستان عذر خواهی میکند و این آغاز یک فرهنگ ارزشی اجتماعی میشود. دوستان او نیز منعطف میشوند و حق به جانب گرفتنها به کنار میرود و حق جستنها آغاز میگردد و مباد که در جست و جوی عیب دیگران برآیند که امام باقر (ع) میفرمایند: اگر بنده ای با دوست خود طرح برادری بیفکند و سپس در جست و جوی خطاها و لغزشهای او برآید تا روزی آنها را به رخش بکشد بیش از هروقت دیگر به کفر نزدیک شده است.

دوست شفیق که از هرگوهری کمیاب تر است باید حفظ شود و راه آن آمیزه ای از کرامت-تغافل( چشم پوشی از برخی خطاها) و نیز صحت خردمندانه به همراه خواستن از خدا می باشد.

در اصلاح رفتار نامطلوب دوست بردباری و دقت شرط اول است و آشنایی با روشهای تاثیر گذاری گام بعدی است. میشود گفت "من طور دیگری فکر میکنم" "آیا به نظرشما اگر اینطور انجام میدادی بهتر نبود؟" " بگذار حقایق را باهم بررسی کنیم" "سخن تو البته قابل توجیه است اما اینجا نظر دیگری هم وجود دارد" " برخی هم اینگونه می اندیشند..."

با این همه برای تغییر رفتار باید انتظار کشید و صبر نمود و در عین حال از تحقیر و توهین یا قهر و محروم سازی از محبت نیز باید اجتناب کرد. گاه سخن نگفتن و زمینه سازی برای تاثیرگذاری در میدان عمل یا موانع را به تدریج برطرف نمودن از بسیاری توصیه ها و اندرزهای گفتاری سودمند تر است. بهره گیری از عناصری همچون تشویق-تنبیه به معنای محروم ساختن از محبتی اضافی ونه تنبیه جسمی-فضا سازی و تغییر فضاهای مشکل زا-القای مطالب در قالب داستان و کنایه-تقدیر از رفتارهای شایسته- جلوه آفرینی الگوها و مداهای مثبت- طرح پرسشهای تنبه آفرین و مانند آن در این مرحله کار گشاست. امید است همه دوستیها به این شکل باشد.